Cancións

Poema co que comeza a obra de Follas Novas de Rosalía de Castro e no que dunha maneira breve deixa moi claro que a súa forma de escribir e de expresarse por medio das letras non era a que se lle presumía a unha muller.
Denuncia social, inxusticia, pobreza, pena ou dor eran temáticas pouco vistas na literatura feminina da época que acostumaba tratar temas moito máis intrascendentes.

Se Rosalía escribía sobre estes temas, de que terá alma se de muller non a pode ter? 

Rosalía segue afondando na rareza de que temas como a inxusticia, a desigualdade ou sentimentos como a trsitura, a dor e mesmo a depresión sexan tratados por unha muller nas súas obras literarias.

Para algún home da época e inclusive para algunha muller, como Pardo Bazán, as temáticas de Rosalía chegaban como chegan as ondas na costa galega a unha Beiramar bravía! 

Follas Novas é o poema que da nome á derradeira obra literaria escrita por Rosalñia de Castro en lingua galega.

Pecha a triloxía deste proxecto dentro da primeiro libro deste obra, Vaguedás, e na que defende o seu dereito a expresar mediante a palabra escrita temáticas non recurrente na literatura feminina da época.

O propio título do quinto libro de Follas Novas fai referencia á temática dos poema que nel se inclúen.

As viúvas dos mortos fai referencia directa ás mulleres que quedaron viúvas dun morte física e as viúvas dos vivos fai referencia a todas aquelas mulleres que quedaron viúvas non de forma física senón dunha maneira máis sentimental debido a emigración.

Tecín soia pon en valor o papel crucial da muller durante a emigración é vital para supervivencia das familias e do mesmo xeito da cultura que chegou ata os nosos días.

A temática do poema "Camiño branco" de Follas Novas céntrase na dúbida existencial, a saudade, a sombra da morte e a condición da muller, explorando a introspección e a desolación a través da metáfora dun camiño que non leva a ningures, un contraste coa esperanza da natureza, nunha obra que afonda no pesimismo e na análise da existencia humana desde unha perspectiva moi íntima e sombría, características centrais do poemario.  

“Eu levo unha pena” é un poema profundamente emotivo que aborda temas como a dor interior, a soidade, a incomprensión e o pesimismo vital. A través dunha linguaxe sinxela pero cargada de simbolismo, Rosalía de Castro constrúe unha poderosa expresión da tristeza humana, convertendo a experiencia persoal nunha reflexión universal.
A dor expresada pode lerse tamén como reflexo da experiencia vital de Rosalía, marcada pola enfermidade, a marxinación e a conciencia da inxustiza social, especialmente cara ás mulleres e ao pobo galego. Así, a pena individual adquire unha dimensión colectiva, simbolizando o sufrimento dun pobo silenciado.